Nimetlere şükretmek, onu ikram eden Rezzâkın büyüklüğünü iti­raf etmektir. Bunlara karşı aldırış etmemek ise nankörlüktür.
Şükür; Allah Teâlâ’nın ihsan ettiği nimetleri dille itiraf ve kalb-le ikrar etmektir.
Şükür; elden çıkanı avlajran, mevcut olanı bağışlayan manevî bir bağdır.

Rabbimizin bize olan nimetleri pek çoktur. «Eğer Allah’ın (bun­ca) nimetini birer birer saymak isteseniz (ne mümkin?) Siz (onlan) icmal suretiyle bile sayamazsınız» (1).

Allah Teâlâ’nın bize olan en büyük nimeti ÎSLÂM DİNÎ’dir. Bu nimet, âhiret hayatının ebedî nimetlerini elde etmeye vesiledir.
Hallâkımızın bizi insan olarak yaratması, anlamak için akıl, gör­mek için göz, işitmek için kulak ihsan etmesi hep birer nimet değil midir? Eğer bunlar nimet olmasaydı karşılığında şükür emredilir miy­di? Bir âyet-i kerimede, «Şükredesiniz diye size kulaklar, gözler, gö­nüller verdik» (2) buyrulmaktadır.

Ya bir günde yirmi dört bin defa alıp verdiğimiz ve hayatımızı devam ettirdiğimiz nefesler bir nimet değil midir? Bir ân için bunlar­dan mahrum kaldığımızı farzetsek, gözümüzü kapayıp kulağımızı tı-kasak, nefes olmasak dünya başımıza zindan olur.
Ya yeyip içtiğimiz şeyler; ekmeği, suyu, eti, sütü ve tuzu ile her biri birer nimet değil midir?

Bu nimetler, hep Allah’a şükretmek için verilmiştir.

Bir âyet-i ke­rimede buyruluyor ki:
«Artık Allah’ın size rızık olarak verdiği şeylerden halâl ve temiz olarak yeyin. Allah’ın ni’metlerine şükredin, eğer ona kulluk edecek­seniz…» (3).